Adım aslında Kaan değil, soyadım Ç. ile falan da başlamıyor evet. Ama bu Kaan denen bana çok benziyor. Belki şimdi yazacağım söz size tanıdık gelecek: "Hiç kimsenin okumadığı kitaplar basıp, hiç kimsenin dinlemediği bir radyo programı yapıyorum.", eğer tanıdık geldiyse hangi Kaan'dan bahsettiğimi anlamışsınızdır zaten. Kendi içindeki fırtınalarda boğulan birinin dünyasına bakıyorsunuz:
Reblogged from mrvnatural
Bon Jovi. (via hcrygc)
(Kaynak: yagmurusevenkiz)
[Flash 9 is required to listen to audio.]
My Body Is A Cage (Arcade Fire cover)Reblogged from midnightinrome
(Kaynak: midnightinrome)
….
İkide bir elini başına götürüp
Rüzgarda dağılan yalnızlığını
Düzeltiyorsun.
Sesinde ne var biliyor musun
Söyleyemediğin sözcükler var
Küçücük şeyler belki
Ama günün bu saatinde
Anıt gibi dururlar
Sesinde ne var biliyor musun
Söyleyemediğin sözcükler var.
Saçları omzuma dökülürken sıcaklığı vardı.
Seni seviyorum diye fısıldadı kulağıma.
Hayatımda daha güzel bir nefes duymadım..
Gözlerim yaşlanıyor sürekli. Kendi hatıralarımda boğuluyorum her gözlerimi kapattığımda. Uzaktan bir salon piyanosunun sesi yatıştırıyor tüm fırtınamı. Bulutların kaçtığını görüyorum, aradan güneş huzmeleri gözüküyor. Hemen anlıyorum yanıldığımı, hani karlı bir günde güneş açarsa ‘kar topluyor’ denir ya. Benim bulutlarım da öyle. Kaçıp çok daha kuvvetli dolduruyorlar gökyüzümü. Karanlık sadece. Doğa bile topraktaki yağmur kokusunun gelmesini beklemekten sıkılmış, dinmiş, sessiz…
Yine böyle bir günde açtım gözlerimi, her yer kasvetliydi. Yine o ağır nemli hava. Bu sefer yalnız değildim nedense. Yanımda bir beden uyuyordu, saçları göğsüme saçılmış, sıcak nefesi kalp atışlarımı dinliyor. Uykusunda gülümsüyor, ellerinden biri göğsümde, öbürü omzumda. Huzurundan derin bir nefes çekip yavaşça veriyor. Kara bulutların gittiğini görüyorum, ümitlenemiyorum geri gelecekler diye. Gelmiyorlar… Üflemek! Neden daha önce düşünememiştim? Tabii ki derin bir nefes, ve huzurlu bir geri veriş gerekti. Derin bir nefes alıp üflememle beraber uyandı. Kamaşmış yeşil gözleriyle bana bakıp gülümsedi, kalmaya yeltenince sıkıca tuttu beni. Fısıldadı, gitme.. Yattım, ve doğan güneşi izlerken hiç hareket etmedim; kalbimi rahat dinlesin, bizi aydınlık tutsun diye.
Reblogged from uzuncteyze
Rüyasında süzülüyordu. Gecenin bulutları arasında, dolunay saçlarına düşerken hafif bir meltem arada bir yüzüne düşen saçlarını geri itiyordu. Bulutların altında aydınlığı gördüğü zamanlar alçalıp göç eden kuşlarla beraber şehri izliyordu. parklarda yan yana yatmış, mutlu sevgililer, sokakta el ele tutuşmuş aşıklar… Kuşların şarkısını mırıldanarak tekrar yükseliyordu. Hiç olmadığı kadar özgürdü ama hiç olmadığı kadar yalnızdı da. Etrafında olan tek şey bulutlar ve kuşlardı. Kanatları yoktu uçarken, zaten gerek de yoktu. Her şeyi kafasında çözmüştü bu güne kadar, yine öyle yapıyordu. Dolunayın yavaştan yerini güneşe bıraktığı kızıl tanı gördü. Kızılın en güzel hali… Renkler tüm canlılıklarıyla kendilerini ufka yaymış; kendilerini mavi gökyüzüne bırakmayı bekliyorlardı. Güneş çıktıkça kendini daha ağır hissetmeye başladı ve alçaldı. Uyandığında tamamen karanlıktaydı, ama biraz ötesinde güneşin ok gibi, kayaların arasından geçip yattığı yere vurduğunu gördü. Ayağa kalkıp altındaki toprağı ve hafif nemli taşın kokusunu içine çekti; doğa. Nemli duvarları hissederek aydınlığa doğru yürüdü. Önce kulakları seslendi ona, deniz ve kumsal. Sonra kulağı başka bir şeyi duydu; uçsuz bucaksız çimen hışırtısı. Kafasını dışarı uzattı, tek başınaydı ama doğa onu selamlıyordu. Saçları rüzgarda uçuşurken yavaş adımlarla dışarı adım attı, temiz havayı içine çekti. Derin bir nefes onu uyandırdı, deniz kenarına doğru yürüyüp bileklerine kadar girdiği suda yürüdü. Dağılan bulutların arkasından doğan güneşe kollarını açtı, kafasını gökyüzüne doğrulttu. Tüm gece ona eşlik etmiş olan martılar onu selamlarken, vücudu yavaş yavaş onlara dönüştü. Ve gitti…
(Kaynak: uzuncteyze)
Koca bir karanlıkta gözlerini açtı ve etrafına bakındı büyük bir tereddütle. Etrafında siyahtan başka bir şey yoktu; her zamanki gibi. Terlemiş ve kalbi hızlanmıştı, belki de rüyasında gördüğü beyazdan dolayıydı. Heyecandan kurumuş ağzını, başucundaki suyla giderdi ve tekrar yattı. Aklındaki beyaz onu rahat bırakmıyordu ve bir daha uyuyamadı. Siyahın içinde küçücük bile olsa beyaz aradı, hiç yoktu. Çok uzun süredir bu siyahtaydı ve beyazın olduğunu tamamen unutmuştu. Öyle ki, çok uzun bir süre beyazın varlığını sorguladı ve bitkin düşünce tekrar uykuya daldı. Rüyasında odasındaydı yine, siyahta. Seslendi. Cevap sadece bir yankıydı. Yankı onu hırslandırdı ve eline birkaç renk alıp onları etrafa saçtı. Mavi, kırmızı, sarı, yeşil… Siyah hepsini yutuyordu; aynen yankılanan seslerin sönmesi gibi. Beyazı zaten hiçbir zaman olmamıştı. Umutsuzluğa kapıldı, belki o kapının arkasında başka bir renk görebilirdi. Cesaretini topladı, ayakları üstünde durduğu zaman ne kadar uzun süredir uyuşmuş olduğunu anlayıp kendine şaştı. İlk iki adımı aksak ve korkaktı, sonra alıştı ve kapıya yürüdü. Kapının kulbunu tutup gözlerini kapadı ve gözünün önüne önceki rüyasından kalan beyaz geldi; kalbi hızlandı ve alnında oluşan birkaç ter damlacığı çenesinden süzülüp eline damladı. Elindeki ter damlasına bakıp gözlerini kapadı. Tekrar gördüğü beyaz gözlerinde damlacıkları oluşturdu. Gözyaşları da aynı yolu izleyip eline damladı, elindeki damlaların da yardımıyla kulbu indirdi ve kapıyı yavaşça itti. İleride, çok ilerde beyazı gördü ve damlaları silip emin oldu. Gerçekten orada beyaz vardı. Beyazın içinde başka renkleri de gördü ve gözleri kamaştı, onlara doğru ilerledi. Yaklaştı, yaklaştı…
Manga
Reblogged from midnightinrome
Issızlığımızda sadece ikimiz olsak;
sadece ikimiz sevgilim,
Yalnızlığımızı hisseder miydik
Kollarımızın arasında büyürken
sevgimizin renkleri?
